Twee weken geleden heb ik mijn lieve Indiana in moeten laten slapen. Het kwam heel plots. Na drie dagen vol dierenartsen, medicatie en zorgen hebben we haar moeten laten gaan. Ze heeft maar 2 jaar mogen worden...
We waren natuurlijk behoorlijk overstuur en wisten niet goed wat we met haar lichaam aan moesten. Begraven mag niet, de rendac leek me op dat moment helemaal geen goed idee dus hebben we voor cremeren gekozen. Ik heb er geen spijt van, maar het heeft een hoop geld gekost en een hoop mensen verklaren ons voor gek. Dat is eigenlijk het enige waar ik nu dagelijks over aan het prakiseren ben, naast dat ik haar nu heel erg mis.
Maar dit laat mij nu gewoon niet los. Had ik mij niet aan moeten stellen en haar gewoon met de rendac mee moeten laten gaan of heb ik er goed aan gedaan om haar te laten cremeren?
Ik lig er nu al een aantal nachten wakker van en ik zou ee zo graag vrede mee willen hebben met hoe we het gedaan hebben
![Huilen |(](https://boktimg.nl/s/cry.gif)
Op dit moment heb ik het idee dat ze ieder moment weer in de wei kan staan. Ik besef het ook gewoon nog niet...